Kári klári og stelilöggurnar

Það er alveg óhætt að mæla með lestri á blogginu hans Kára Harðarsonar, Kveðið úr kútnum.
Hann fjallar þar um ýmislegt tengt hjólreiðum og hefur m.a. komið upp um hneykslismál nýverið þar sem félag lögreglumanna græðir óbeint á því að ekki sé hægt að skrásetja hjólastell.
Reyndar má í því sambandi benda á að í Kaupmannahöfn verður maður að skrásetja hjólið sitt og hafa kvittun á reiðum höndum fyrir notuðu hjóli. Ef þetta liggur ekki fyrir getur löggan bara gert ráð fyrir því að gripurinn sé stolinn og gert hann upptækan á staðnum. Reyndar sekta þeir líka grimmt fyrir ljóslaus hjól og stundum fyrir að fara yfir á rauðu svo það er nú aðeins önnur löghlýðni þar.

Einkabíllinn búinn að fá mikið pláss, komið að öðrum

Einkar ánægjulegt fyrir hjólreiðamenn að sjá Hönnu Birnu Kristjánsdóttur, borgarfulltrúa og formanna Skipulagsráðs, segja frá skoðunum sínum á samgöngum. Hún er á því eins og margir aðrir að eftir áralangt dekur við einkabílinn sé kominn tími til að huga betur að öðrum samgönguvalkostum í borginni. Hún nefnir þar sérstaklega hjólreiðar sem einn valkost.
Hægt er að sjá viðtal við hana og Ásdísi Hlökk Theódórsdóttur skipulagsfræðing í fréttum RÚV.

Vindvist, hljóðvist og sjónvist

Mótvindur er vafalítið versti félagi hjólreiðamannsins. Félagi, því á einu andartaki getur mótvindur breyst í meðvind. Vindur, hversu lítill sem hann virðist vera, hefur tilhneigingu til að verða mun sterkari þegar þeyst er af stað á reiðhjóli og jafnframt hefur hann tilhneigingu til að vera í fangið.

Er þetta ekki bara hluti af því að búa úti í miðju ballarhafi þar sem vindar eiga greiðan aðgang og eru tíðir?

Þegar hjólað er um Laugardal og hluta Elliðaárdals dettur gjarnan á dúnalogn. Trjágróður tekur vindinn í sínar hendur eða greinar og drepur á dreif.

Vinnufélagi minn, fróður mjög, segir mér á hinn bóginn að tré séu ekki vel til þess fallin að drepa niður hljóð og búa til góða hljóðvist meðfram umferðarslagæðum. Tré hafi hins vegar sálræn áhrif sem fái mann til að finnast vistlegra á hjólastíg en það raunverulega er, a.m.k. m.t.t. hljóðs.

Vissulega skyggja tré á útsýni. Útsýni er ágætt svo langt sem það nær en ég persónulega met skjól meira á stofnæðum hjólreiðakerfisins. Þetta þarf að skoða með markvissum hætti samhliða hönnun stíga og skipulagi. Vindvist, hljóðvist og sjónvist þarf því að vega saman.

Hjólað í jakkafötum

Ertu mormóni? Einhvers konar trúboði? Þetta eru þær spurningar og athugasemdir sem ég fæ oftast að heyra þar sem ég bruna um bæinn. Ég held að það sé eitthvað með það hvernig hjálmurinn og jakkinn kallast á. Það gæti líka verið bakpokinn. Ef ég fer í leikfimi á morgnana þarf ég að burðast með dótið á bakinu og ungu Vottarnir frá Ameríku eru mjög gjarnan með bakpoka við sinn snyrtilega klæðnað. (Sem er kannski ekki svo snyrtilegt?)
Að vissu leyti snýst þetta líka um það að vera í jakka og skyrtu með bindi við hversdagslegar aðstæður sem að frómt frá sagt er ekki svo algengt. Fólki finnst þetta mjög skrýtið því að ég er að gera tvo mjög skrýtna hluti sem jafnvel eru taldir ósamrýmanlegir. Í fyrsta lagi er ég að hjóla sem í raun þykir hálfgert jaðarsport. Í öðru lagi er ég í jakkafötum sem er líka jaðarhegðun á tímum flíspeysna og crocs skóa.
En ég held þessari hegðun áfram ótrauður vitandi að ég á bandamenn víða í Norður Evrópu. Hollenskir jakkalakkar bruna um þetta eða hitt straat á leið til kauphallarinnar eða á básinn sinn í einhverri fjármálastofnun. Danskar skrifstofublækur stíga fákana fast á hjólabrautunum með skjalatöskuna á bögglaberunum. Hjólandi embættismenn allra Evrópulanda sameinist!

Staðan

Nú hefst síðasta vinnuvika Hjólað í Vinnuna. Kappsmálið er að gefast ekki upp á lokasprettinum. Ýmsir í liðunum okkar hafa verið að detta út síðustu daga og mikilvægt að menn setjist á bak aftur. Önnur lið eru að narta í okkar forskot sem má helst ekki gerast.
Eins og staðan er núna eru það jafnvel þeir sem lengst fara sem halda uppi dögunum líka. Að vísu er undantekningin Siggi Björns sem hjólar 7 daga vikunnar. Yðar einlægur er líka nokkuð þéttur en er að vísu bara 5 daga á viku maður.
Fyrirtækið er annars búið að taka rúmlega 1050 km á götunum í heildina. Það er alveg hellingur af kílómetrum.

Blaut ferð

Það er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi að maður blotni á leiðinni en það voru nokkur atriði sem ég lagði á minnið á þessari leið minni í morgun sem koma hjólreiðum almennt við.

Þegar leið mín á hjóli liggur einfaldlega frá A til B og ég vil komast það eins hratt og hægt er þá reyni ég að nýta mér það besta á leiðinni, hjóla stíga þegar það er fljótlegast og á götunni þegar það er fljótlegra. Almennt finnst mér, þó það eigi ekki við rök að styðjast, að ég sem hjólreiðamaður eigi að njóta forgangs á umferð akandi ökutækja. Ég menga minna og ég fer almennt hægar og veitir því ekki af tímanum. Þess vegna á ég til að sveigja upp á gangstétt skömmu áður en kemur að gatnamótum til þess að geta farið yfir næstu götu á gangbraut.

Í þessu vali mínu á hjólaleiðum hef ég rekið mig á þá tilhneigingu í hönnun hjólreiðastíga að hafa þá hlykkjótta og þar sem hjólaleiðir liggja á gangstéttum geta verið 90° skarpar beygjur þegar minnst varir. Hjólastígar uppfylla því oft ekki þá kröfu að fara stystu leið. Þetta er ágætt ef maður er í sunnudagshjólatúr með börnin en óvinsælt ef liggur á til og frá vinnu. Þess vegna hneigist maður til að taka götuna.

Tré eru ágæt en á vorin getur komið í ljós að þau hafa vaxið á síðasta ári og þá gjarnan út á stíga og gangstéttir. Það getur verið óþægileg tilfinning að fá stroku á vangann af hrjúfri trjágrein snemma morguns á leið til vinnu, ég tala nú ekki um ef tréð er barrtré.

Amerískir róttæklingar hjóla á hraðbraut

Sagt er frá hópi amerískra róttæklinga á Autopia blogginu á Wired. Geðþekkur hópur hjólreiðamanna ákvað að taka pláss þar sem þeir eiga það ekki á hraðbrautum í Los Angeles á háannatíma. Við búum nú ekki við mikið eftirlit á reglum um hjólreiðar á hraðbrautum hér á landi enda hraðbrautirnar fáar ef þá einhverjar.
Hins vegar man ég eftir töluverðri umræðu um þessi mál á Reykjanesbrautinni og hvort túristarnir mættu hjóla þessa vinsælu ferðamannaleið eftir að hún yrði tvöfölduð. Ekki veit ég hvort fundin var lausn á því en við Smári J. samstarfsfélagi minn vorum að aka um Reykjanesið um daginn og sáum allnokkra hjólreiðamenn bæði á veginum við Garð og líka á Reykjanesbrautinni.
Undanfarin ár, sennilega meira en áratug hafa hjólreiðamenn reglulega safnast saman í s.k. Critical Mass þar sem leitast er við að fá nógu marga hjólreiðamenn til að hjóla saman að þeir geti tekið yfir göturnar. Þessum aðgerðum má helst líkja við aðgerðir vörubílstjóra hér í borg nema að þrætueplið er plássið sem reiðhjól mega taka á götunum. Ég hef séð auglýsingar um Critical Mass hér á landi en aldrei virðist þátttakan hafa verið nægilega mikil til að það vekti neina athygli.